Federatie Walloniƫ-Brussel en Waals Gewest | Analyse regeerakkoorden
Federatie Walloniƫ-Brussel en Waals Gewest | Analyse regeerakkoorden
[publicatie_datum] [wijzigings_datum]
Algemene analyse
Op 11 juli 2024 stelden de voorzitters van de MR en Les EngagƩs de bestuursakkoorden van het Waals Gewest en de Federatie Walloniƫ-Brussel voor aan de pers. Tijdens deze presentatie kwamen heel wat maatschappelijke uitdagingen aan bod. Er werd echter met geen woord gerept over racisme, seksisme en homofobie.
Deze tendens wordt bevestigd in de bestuursakkoorden, die zeer weinig concrete acties tegen racisme bevatten.
Een brandweerman-pyromaan-logica
De MR en de EngagĆ©s hebben duidelijk moeite om racisme onvoorwaardelijk te veroordelen: de passages in de bestuursakkoorden waarin racisme wordt veroordeeld, vermelden verder āagressie tegen Westerlingenā, āde ondergeschiktheid van vrouwen, genderdiscriminatie, geweld tegen LGBTQIA+-personen, eerwraak, genitale verminking, gedwongen of gearrangeerde huwelijken, enz.
Hoewel het natuurlijk noodzakelijk is om deze fenomenen aan te pakken, viseert en stigmatiseert deze zin duidelijk precies de bevolkingsgroepen die het meest door racisme worden getroffen .
Zeggen dat je racisme wilt bestrijden, maar het in stand houden door de belangrijkste doelwitten van dit racisme te stigmatiseren, heeft veel weg van een pyromaan die bij de brandweer werkt.
Geweld tegen alle vrouwen aanpakken
De NAPAR Coalitie looft de vastberadenheid van de regeringen om āfysiek, seksueel, psychologisch en economischā geweld tegen vrouwen aan te pakken. Deze acties zouden een aanknopingspunt kunnen zijn voor het ontwikkelen van maatregelen tegen racisme: veelvrouwen met een migratiegeschiedenis maken geweld mee op het snijvlak van seksisme en racisme.
Ook hier tonen regeringen echter een gebrek aan consistentie.
De regering van de Federatie Walloniƫ-Brussel is namelijk van plan om een verbod op het dragen van levensbeschouwelijke tekens door leerkrachten in het verplicht onderwijs van het officiƫle netwerk te formaliseren . Hoogstwaarschijnlijk zullen beide regeringen hetzelfde doen voor het ambtenarenapparaat. Dit verbod vormt echter een dubbele vorm van geweld die vooral vrouwen met een migratiegeschiedenis treft:
- Economisch geweld : het beperkt drastisch de carriĆØremogelijkheden van duizenden vrouwen met een migratiegeschiedenis – niet alleen in het onderwijs en de ambtenarij, maar ook in andere sectoren die het voorbeeld van de staat volgen.
- Een dubbel psychologisch geweld: enerzijds lijden deze vrouwen onder de gevolgen van de vooroordelen die aan deze beslissing ten grondslag liggen. Anderzijds hebben velen van hen de nodige vaardigheden en motivatie, maar worden ze gedwongen om elders werk te zoeken.
Onderwijs, media, sport: enkele maatregelen, zonder meer
De regering van de Federatie Walloniƫ-Brussel neemt enkele voorzichtige maatregelen op het vlak van onderwijs, media en sport: aanmoediging van de herinneringseducatie, een cordon sanitaire in de media tegen extremisme, fair play-referentiepersonen en maatregelen om geweld in de sport te voorkomen.
Voor cultuur en de openbare ambt lijkt er niets voorzien.
De Waalse regering plant geen enkele maatregel om discriminatie op het vlak van huisvesting of tewerkstelling te bestrijden. Ze wil nochtans wel āalles in het werk stellen om de doelstelling van een werkgelegenheidsgraad van 80% te halenā tegen 2030. Tegelijk wil ze āiedereen een actor maken van zijn eigen leven en keuzes, zich bewust van zijn verplichtingen tegenover de maatschappijā, werkzoekenden sneller aan het werk krijgen en āde sociale en professionele obstakels die de sociale en professionele integratie in de weg staanā van de mensen die het verst van de arbeidsmarkt af staan, preventief uit de weg ruimen.
De bestrijding van discriminatie op de arbeidsmarkt is een belangrijke hefboom om deze doelstellingen te bereiken.
Conclusie
De regeringsakkoorden van de Federatie WalloniĆ«-Brussel en het Waals Gewest wegen eerder licht op vlak van de strijd tegen racisme. Over het algemeen lijken de regeringen terughoudend om de term āracismeā te gebruiken en om concrete acties te plannen die racisme rechtstreeks aanpakken. Ze hebben het liever over āfair playā referentiepersonen, de “extremisten”, toegang voor āiedereenā tot cultuurā¦ Racisme verdwijnt echter niet door er niet over te praten.
Tegelijkertijd zouden verschillende passages van de regeerakkoorden de verschillende ministers in staat moeten stellen om ambitieuzere maatregelen te nemen binnen hun bevoegdheden. De NAPAR Coalitie staat ter beschikking van de politici om na te denken over de uitvoering van ambitieuze acties die racisme resoluut kunnen terugdringen.
